ORDO SUPREMUS MILITARIS TEMPLI HIEROSOLYMITANI - Parijs
Soevereine en Militaire Orde van de Tempel van Jeruzalem
Orde van de ridders van de Tempel
Tempeliers

In het kort
2018 was voor de Orde een belangrijk jaar. Het was 900 jaar geleden dat de oorspronkelijke Orde in Jeruzalem werd opgericht. Het was de start van een bijzondere Orde, een vreemde eend in de bijt vanwege de dubbelrol van haar leden: zowel monnik als soldaat. Het was door de bezielende kracht van initiatiefnemer Hugues de Payens dat hij de basis wist te leggen van een Orde die zou uitgroeien tot een invloedrijke en rijke organisatie in de 12e en 13e eeuw. Zodanig dat wij nu, 900 jaar na die oprichting en ruim 700 jaar na haar ondergang, nog net zo met het gedachtegoed van die Orde van de arme soldaten van Christus bezig zijn.
Op het eerste gezicht zou je kunnen zeggen dat dat komt omdat rijkdom en invloed voor velen tot de verbeelding spreken. Maar er is hier duidelijk meer aan de hand. Hier gaat het oorspronkelijk om een religieuze Orde met twee heel duidelijke doelen voor ogen: verdediging van het christelijk geloof en bescherming van de pelgrims. Twee elementen die nauw verbonden zijn met ons geloof: het in alle vrijheid kunnen belijden van ons geloof en naastenliefde. De oorspronkelijke Tempelorde was bij het nastreven van die doelen even praktisch als actiegericht ingesteld op een manier die paste bij die tijd. Goed getraind om het fysieke zwaard te hanteren en dat ook doen als het nodig is. In de 21e eeuw gebruiken wij ridders dat fysieke zwaard niet meer, maar we kunnen wel net zo strijdbaar en actiegericht zijn om op te komen voor ons christelijk geloof en hulp aan onze medemens die daar behoefte aan heeft. 900 jaar later is het strijden voor die zelfde twee idealen nog steeds nodig. Dat is waarschijnlijk de reden waarom die Tempeliers van toen ons nog steeds zo bezig houden.

Non nobis Domine non nobis sed Nomini Tuo da gloriam.
In 1118, ruim 900 jaar geleden, werd de oorspronkelijk Orde opgericht in Jeruzalem. Negen ridders onder leiding van Hugues de Payens richtten de Orde van de arme Soldaten van Christus op. Zij waren  meegekomen met de eerste Kruistocht en na de bevrijding van Jeruzalem was hun doel tweeledig: Jeruzalem christelijk houden en pelgrims die van Europa naar het Heilig Land reisden, beschermen. De toenmalige koning van Jeruzalem, Boudewijn, bood hun onderdak aan op de Tempelberg en zo kregen deze monnik-soldaten de naam Tempeliers. Een religieuze orde waarvan de leden in eenvoud leven en nederig zijn. Zij doen dat niet voor zichzelf, maar voor God. Al snel na de oprichting reist Hugues de Payens terug naar Europa om ridders te rekruteren en om steun te krijgen van de Europese vorsten en van de Paus. Voor dat laatste zet hij ook zijn neef Bernardus van Clairvaux in. Zo legt deze Hugues de Payens de basis voor een Orde die uitgroeit tot een bloeiende Orde met veel gezag en invloed en ook veel rijkdom. Daar komt in 1307 abrupt een einde aan. Philips de Schone, met instemming van de zwakke Paus Clemens V, verordonneerde een schijnproces tegen de Tempeliers dat leidde tot de dood van de laatste Grootmeester van de Orde en vele anderen en tot de onderdrukking van de Orde. De Tempeliers die dat overleven, duiken onder. 
Dan is het bijna 400 jaar stil, totdat in 1705 in Parijs de eerste Tempeliers weer in de openbaarheid durven treden. De Ordo Supremus Militaris Templi Hierosolymitani ofwel de Soevereine en Militaire Orde van de tempel van Jeruzalem komt daaruit voort. Deze moderne Tempelorde beroept zich op het gedachtegoed van de oorspronkelijke Orde. De doelstellingen van toen vertalen wij naar 21e eeuw. De verdediging van het christelijke geloof is veranderd in: staan voor de vrijheid van godsdienst over de gehele wereld, voor christenen, maar ook voor belijders van een ander geloof. De bescherming van de pelgrims vertalen wij naar: hulp aan onze medemens die dat nodig heeft, dichtbij of ver weg. Elke Tempelier doet dat in zijn eigen leven in zijn of haar dagelijks werk en in allerlei maatschappelijke functies. De inspiratie daarvoor halen wij uit onze gezamenlijke bijeenkomsten waarin wij ons geloof verdiepen. Maar ook als collectief zetten wij ons in voor onze Ridderidealen. Dit alles onder ons devies: Non nobis Domine non nobis sed Nomini Tuo da Gloriam. Niet onze naam, Heer, niet de onze, maar Uw naam komt alle glorie toe!